مهدی سهیلی

به نامردمان مهر كردم بسی

نچیدم گل مردمی از كسی

بسا كس كه از پا در افتاده بود

سراسر توان را زكف داده بود

نه نیروش در تن، نه در مغز، رای

دو دستش گرفتم كه خیزد بپای

چو كم كم به نیروی من پا گرفت

مرا در گذرگاه، تنها گرفت

بحیلت گری خنجری از پشت زد

بخونم ز نامردی انگشت زد

شكستند پشتم نمكخوار گان

دورویان بیشرم و پتیارگان

گره زد بكارم سر انگشتشان

تبسم بلب، تیغ در مشتشان

ندارم هراسی ز نیروی مشت

مرا ناجوانمردی خلق، كشت

محبت به نامرد، كردم بسی

محبت نشاید به هر ناكسی

تهی دستی و بیكسی درد نیست

كه دردی چو دیدار نامرد نیست

علی فروغی شاد(پوریا)...